12 Interessante Feiten die je misschien niet weet over het Alhambra Paleis in Granada

Het Alhambra Paleis wordt de Rode Burcht genoemd om een heel eenvoudige reden: het woord 'Alhambra' betekent rood of vermiljoen kasteel in de Arabische taal. Er wordt gezegd dat de naam toepasselijk was vanwege de kleuren van de torens en de rode muren die de citadel omringen.

Voorafgaand aan de transformatie tot paleis begonnen de Romeinen met de bouw van vestingwerken in het gebied tijdens hun bezetting van Spanje. Na het verval van het Romeinse Rijk raakten deze vestingwerken uiteindelijk in verval. In de tweede helft van het jaar 889 na Christus werd een bescheiden fort gebouwd, dat de plaats innam van de Romeinse ruïnes.

In het verleden hadden de bewoners van het paleis, die verschillende sociale klassen vertegenwoordigden, elk een eigen looppad. Het schoonmaakpersoneel had zijn eigen gang, terwijl er aparte paden waren voor administraties, schriftgeleerden en een aparte ingang voor de sultan en zijn familie die bekend stond als de koninklijke hofgang. Hoewel ze zich in dezelfde ruimte bevonden, was er sprake van strikte segregatie, waardoor de verschillende sociale groepen zich niet met elkaar mochten mengen.

Het ontwerp dat voor Alhambra werd gemaakt had 6 paleizen, talloze badhuizen, twee torens en een irrigatiesysteem genaamd 'acequias', dat de afhankelijkheid van regenwateropvang wegnam. De bewoners genoten van economische en culturele voorspoed tijdens het bewind van de Nasrid dynastie waardoor Alhambra veranderde in een paleisstad.

De meeste muren in Alhambra hebben inscripties. Ze zijn niet decoratief, maar bestaan uit gedichten en citaten uit de Koran die het dagelijks leven vulden met schoonheid en spiritualiteit. Als je hier meer over wilt weten voor je bezoek, lees dan het boek 'Reading the Alhambra' van Jose Miguel Puerta.

De moslim-emirs stelden een architectonische stijl samen met vierhoekige gebouwen die allemaal samenkwamen in een centrale binnenplaats. Een interessant feit over het Alhambra is dat alle toevoegingen door latere emirs een vergelijkbaar patroon volgden, waarbij vierhoekige kamers werden verbonden met kleinere kamers en doorgangen. Het thema was consistent: 'Op een paradijs op aarde lijken'

Het tegelwerk is pure symmetrie en alle hoeken voldoen aan wiskundige principes. Dit was ontworpen om Allah's grootsheid op aarde te vertegenwoordigen. Daarom moest dit perfect zijn. Er wordt echter gezegd dat de ontwerpers een met het blote oog onzichtbare fout hebben gemaakt, omdat het streven naar volledige perfectie volgens hen werd beschouwd als een tarten van God.

Alle paleizen in het Alhambra werden pas in de 13e eeuw gebouwd. Het ontstond tegen het einde van de Nasrid dynastie en toevoegingen aan het fort boden ruimte aan de Nasrid emirs tot het einde van de dynastie toen Spanje de Moren versloeg.

De Hall of Ambassadors is de grootste zaal in het complex waar de sultan de grote ontvangsten hield. Het was ook de troonzaal, bestaande uit dubbele bogen, geglazuurde tegels en veel inscripties. De vloer is nu bedekt met vloertegels van klei, maar voor de renovatie was deze van marmer.

Voordat het werd omgetoverd tot een prachtig paleis bevatte elke regenput in de omgeving geen water, waardoor het nodig was om met de hand water in emmers uit de heuvels te halen. Vervolgens werd er in de loop der eeuwen een hydraulisch systeem aangelegd, dat het originele systeem weerspiegelde, om het paleis en de tuinen van een betrouwbare watervoorziening te voorzien.

Bij binnenkomst in de Hof van Myrtels in het Paleis zie je een opvallende goudvisvijver. Dit marmeren zwembad werd zowel gebouwd om het interieur van het paleis af te koelen als om macht te symboliseren. Het onderscheidt zich van andere zwembaden doordat het wordt omringd door een verzonken tuin, waardoor het een opvallend kenmerk in de omgeving is.

De decoratie stamt uit de grote periode van de Andalusische kunst in Granada en beïnvloedt de Byzantijnse hedendaagse architectuur. De kunstenaars die aan deze decoraties werkten, hakten gips en geen steen. Ze gebruikten ook tegelmozaïeken als lambrisering voor de bogen en zuilen.