12 Fakty, których możesz nie wiedzieć o pałacu Alhambra w Granadzie

Pałac Alhambra nazywany jest Czerwoną Twierdzą z bardzo prostego powodu, słowo "Alhambra" powszechnie oznacza czerwony lub cynobrowy zamek w języku arabskim. Mówi się, że nazwa była trafna ze względu na kolory wież i czerwone mury otaczające cytadelę.

Przed przekształceniem go w pałac, Rzymianie zainicjowali budowę fortyfikacji na tym obszarze podczas swojej okupacji Hiszpanii. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego fortyfikacje te ostatecznie popadły w ruinę. W drugiej połowie 889 r. n.e. wzniesiono skromną fortecę, która zajęła miejsce rzymskich ruin.

W przeszłości mieszkańcy pałacu, reprezentujący różne klasy społeczne, każdy miał swój wyznaczony chodnik. Personel sprzątający miał swój własny korytarz, podczas gdy oddzielne ścieżki były przeznaczone dla administracji, skrybów i oddzielne wejście dla sułtana i jego rodziny, znane jako królewski spacer dworski. Chociaż w tej samej przestrzeni, utrzymywano ścisłą segregację, zabraniając mieszania się różnych grup społecznych.

Projekt Alhambry obejmował 6 pałaców, liczne łaźnie, dwie wieże i system nawadniania zwany "acequias", który wyeliminował zależność od zbierania wody deszczowej. Mieszkańcy cieszyli się dobrobytem gospodarczym i kulturalnym za panowania dynastii Nasrydów, przekształcając Alhambrę w miasto palatyńskie.

Większość murów w Alhambrze posiada inskrypcje. Nie są one dekoracyjne, ale składają się z wierszy i cytatów z Koranu, które wypełniają codzienne życie pięknem i duchowością. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na ich temat przed wizytą, zamelduj się w książce "Reading the Alhambra" autorstwa Jose Miguela Puerty.

Muzułmańscy emirowie stworzyli styl architektoniczny wykorzystujący czworokątne budynki, które łączyły się na centralnym dziedzińcu. Interesującym faktem dotyczącym Alhambry jest to, że wszystkie dodatki wykonane przez późniejszych emirów podążały za podobnym schematem, łącząc czworokątne pokoje z mniejszymi pokojami i przejściami. Temat był spójny: "Przypominać raj na ziemi".

Kafelki to czysta symetria, a wszystkie narożniki są zgodne z zasadami matematyki. Zostało to zaprojektowane, aby reprezentować wielkość Allaha na Ziemi. Dlatego to musiało być idealne. Mówi się jednak, że projektanci uwzględnili jeden niewidoczny gołym okiem błąd, ponieważ według nich dążenie do pełnej doskonałości było uważane za przeciwstawianie się Bogu.

Wszystkie pałace, które można zobaczyć w kompleksach Alhambry, zostały zbudowane dopiero w XIII wieku. Powstał pod koniec panowania dynastii Nasrydów, a dodatki do ufortyfikowanego miejsca zapewniły miejsce dla emirów Nasrydów aż do końca dynastii, kiedy Hiszpania pokonała Maurów.

Sala Ambasadorów jest największym pokojem w kompleksie, w którym sułtan organizował wielkie przyjęcia. Była to również sala tronowa, składająca się z podwójnych łuków, glazurowanych płytek i wielu inskrypcji. Podłoga jest jednak obecnie pokryta glinianymi płytkami podłogowymi, ale przed renowacją była wykonana z marmuru.

Przed przekształceniem go w okazały pałac, każda cysterna w okolicy nie posiadała wody, co powodowało konieczność ręcznego czerpania jej wiadrami ze wzgórz. Następnie, na przestrzeni wieków, zbudowano system hydrauliczny, odzwierciedlający oryginalny system, aby zapewnić pałacowi i jego ogrodom niezawodne zaopatrzenie w wodę.

Po wejściu na Dziedziniec Mirtów w pałacu zobaczysz przyciągający wzrok basen ze złotymi rybkami. Zbudowany zarówno w celu chłodzenia wnętrz pałacu, jak i symbolizowania władzy, ten marmurowy basen wyróżnia się na tle innych, ponieważ jest otoczony zatopionym ogrodem, co czyni go godnym uwagi elementem otoczenia.

Dekoracja pochodzi z wielkiego okresu sztuki andaluzyjskiej w Granadzie i ma wpływ na współczesną architekturę bizantyjską. Artyści, którzy pracowali nad tymi dekoracjami, rzeźbili w gipsie, a nie w kamieniu. Użyto również mozaiki kafelkowej do wyłożenia łuków i kolumn.